رفتن یا نرفتن زنان به ورزشگاه‌ها

کد خبر: ۴۱۱۸۱۴
تاریخ انتشار: ۰۸ تیر ۱۳۹۳ - ۰۰:۱۴ - 29 June 2014
 
 
مردمسالاری در سرمقاله خود نوشت:

اینکه «رطب خورده‌ای منع رطب کرده باشد و معتقد به شوهرداری و تربیت فرزندان فقط در محیط خانه برای زنان باشد یا سخنان خود را تکذیب کند مهم نیست بلکه مهم آن است که چنین تفکری در لایه‌هایی از فرهنگ و اجتماعیات ما وجود دارد و قابل انکار هم نیست. ولی قابل تأمل اینجاست که ما «نفی حکمت» می‌کنیم و گرهی راکه با دست گشودنی است به دندان می‌سپاریم و از هیچ، معضل غیر قابل حل می‌سازیم.

بیرونی‌ها هم که شکارچی‌ها و تحلیلگران ماهر و با مقصودی هستند از این روش ما، که با تاسف کم کم به صورت هنجار فرهنگی و اجتماعی درمی‌آید «سوژه»‌ها می‌یابند و از نمد این موضوعات صید شده برای برنامه‌های خود کلاهی می‌سازند. آنگاه به مسخ چهره فرهنگ و معتقدات و باورهای ما می‌پردازند، در نتیجه در روابط بین‌المللی، هزینه‌های ما صد چندان می‌شود و دست بالاتر هم از آنهاست و گمانشان نیز چنین است که زنانشان از تساوی حقوق برخوردارند.

به هر حال منع حضور زنان در ورزشگاهی که مسابقات لیگ جهانی والیبال برگزار می‌شود، موضوع روز جامعه ماست که می‌توان با درایت به آن فیصله داد. دختران و خواهران ما هم، معتقد به حفظ کیان کشور و صیانت حریم خود هستند و گمان نگارنده بر آن است که «یک بام و دو هوا» رنجشان می‌دهد وگرنه در مقابل حجت شرعی و تصمیمات منطقی، خاضع‌اند.

دلیل آن که دوش به دوش با مردان در لحظات حساس، در راهپیمایی‌ها و علیه دشمنان دین و ملت، «مشت‌های آسمان کوب قوی» خود را در ابراز قدرت ملت بالا می‌برند و گامی عقب نمی‌نشینند. این واقعیت را تاریخ و هم مردم در زمان دفاع مقدس در پشت جبهه‌ها، در صف‌های انتخابات، در صحنه‌های اجتماعی و فرهنگی، از یاد نمی‌برند.

در صحنه‌های علمی، پژوهشی، درمانی، فرهنگی، خدماتی و هم اگر بیش تر و جلوتر از مردان نباشند، کمتر نیستند. وانگهی حضور در ورزشگاه‌ها هم با رعایت اصول و حفظ حریم منش خود، زیاده خواهی نیست، نمی‌توان از خواسته منطقی آنها گذشت و به آنان اعتماد نداشت و نسبت به حقوق قانونی‌شان بی‌اعتنایی کرد.

اگر محیط ورزشگاه، امن و مناسب حضور زنان نیست، نمی‌توانیم صورت مساله را پاک کنیم و مسئولیت خود را با نادیده گرفتن حق آنها، نادیده بگیریم اقناع آنان و فراهم کردن محیط مطلوب به عهده کسانی است که در این باره، متعهدند. مگر می‌شود که در برگزاری مسابقات والیبال در همین سالن و در دوره پیشین و در دولت دهم، حضور بانوان پذیرفتنی باشد اما در دولت یازدهم ناپذیرفتنی؟ چه توجیه منطقی‌ای هست؟

رعایت حقوق زنانی که حدود نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند از امهات رفتاری و گفتاری مسوولان و دولتمردان ماست.

دامن زنی که فرزند از این مرجع به معراج می‌رود و بهشت فرزند با تربیت صحیح مادران تضمین می‌شود، چرا باید خدای ناکرده، شبهه‌دار تصور شود و عملکردش و حضور در صحنه‌های اجتماعی‌اش نامطلوب و ضد اخلاق؟

ما نباید ناخواسته به همان راهی برویم که تندروان، کرامت و شأن زن را در نظر نگرفتند، زبان بریدند و دندانها شکستند. آیا هیچ به تأمل نشسته‌ایم که چرا نبی مکرم اسلام (ص) در جامعه دخترکش و منحط عرب جاهلی و در فضای خوی خشن آنها آن همه فاطمه (س) را تکریم می‌کرد و عزت می‌نهاد و ملاطفت می‌فرمود. برای اینکه آن قوم خونریز و متکی به فرهنگ «مذکر» خویش، بیاموزند که «بهشت زیر پای مادران است.» و ما که معتقد به صدور انقلاب و مشی مذهبی و اعتقادی خود هستیم باید هشیار باشیم که جامعه جهانی با دقتی تمام، اعمال ما را نسبت به مردم خودمان زیر ذره‌بین دارد و بسیار بعید به نظر می‌رسد که عدم رعایت ما را در فروع بپذیرد و دنباله‌رو ما باشد و جبهه ما را در مناسبات بین‌المللی، تایید و تقویت کند. بهوش باشیم که افکار عمومی در داخل و خارج، بسیار مهم و تاثیرگذار است. البته زنان و دختران محترم ما هم باید در همه مراتب و صحنه‌ها، حافظ شأن و حریم خود باشند و خود باعث آن نباشند که این حریم و حرمت، شکسته شود تا بهانه برای کسانی باشد که در حق غیر از کاه، کوهی می‌سازند و در حق خود از کوه، کاه!
/ 0 نظر / 17 بازدید